Obok norm technicznych (EN 388, EN 407…) na rękawicach i w ich dokumentacji można spotkać podział na kategorię I, II i III. To rozróżnienie nie pochodzi z normy EN 420/EN ISO 21420 (częsty skrót myślowy w branży, patrz nasz artykuł o normach rękawic), tylko wprost z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej (PPE). Kategoria mówi o poziomie ryzyka, przed którym rękawica chroni, i determinuje, jak rygorystyczna musi być procedura oceny zgodności, zanim produkt dostanie oznaczenie CE.
Kategoria I – zagrożenia minimalne
Rękawice zapewniające podstawowy poziom ochrony, do stosowania w warunkach niskiego ryzyka: ochrona przed powierzchniowym uszkodzeniem naskórka, kontaktem z powierzchniami o temperaturze do ok. 50°C, łagodnie działającymi środkami czyszczącymi. To m.in. większość rękawic do prac domowych i lekkich prac gospodarczych.
Ocena zgodności: producent sam deklaruje zgodność (wewnętrzna kontrola produkcji, moduł A) – bez udziału jednostki notyfikowanej.
Kategoria II – zagrożenia średnie
Obejmuje wszystkie zagrożenia, które nie kwalifikują się ani do kategorii I, ani do kategorii III – czyli zdecydowaną większość rękawic roboczych spotykanych na budowie, w magazynie czy produkcji: odporność mechaniczna wg EN 388, rękawice termoodporne wg EN 407 w umiarkowanym zakresie itp.
Ocena zgodności: wymagane badanie typu UE przez jednostkę notyfikowaną (moduł B) – dopiero po uzyskaniu certyfikatu produkt może trafić na rynek z oznaczeniem CE.
Kategoria III – zagrożenia poważne, nieodwracalne lub śmiertelne
Najwyższy poziom ochrony – rękawice chroniące przed skutkami, których nie da się cofnąć: agresywne substancje chemiczne (EN ISO 374), skrajne temperatury, porażenie prądem (EN 60903), promieniowanie jonizujące.
Ocena zgodności: oprócz badania typu UE wymagany jest coroczny nadzór jednostki notyfikowanej nad produkcją – najbardziej rygorystyczna i kosztowna ścieżka certyfikacji.
Jak to połączyć z normami technicznymi
Kategoria I/II/III mówi „jak poważne jest zagrożenie i jak rygorystycznie to sprawdzono”, a normy typu EN 388/EN 407/EN 511/EN ISO 374 mówią „przed czym dokładnie i na jakim poziomie” (zobacz pełne omówienie tych norm). W praktyce klient szuka rękawicy znając swoje zagrożenie (ostre krawędzie, mróz, kontakt z rozpuszczalnikiem) i patrzy na oznaczenie normy – kategoria to bardziej informacja od strony prawnej/jakościowej niż praktyczne kryterium wyboru.
