Na etykiecie każdej pary rękawic ochronnych CE znajdziesz zestaw piktogramów i cyfr, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak szyfr. W rzeczywistości to konkretna informacja: przed czym dana rękawica chroni i na jakim poziomie. Ten artykuł tłumaczy najważniejsze normy, z którymi możesz się spotkać przy rękawicach roboczych i ochronnych.
EN ISO 21420 – norma bazowa dla wszystkich rękawic
Każda rękawica ochronna, niezależnie od tego przed czym chroni, musi spełniać wymagania normy EN ISO 21420 (do 2020 r. funkcjonującej jako EN 420). Określa ona wymagania ogólne: nieszkodliwość materiału dla skóry, wygodę i dopasowanie rozmiaru, odporność na przenikanie wody, a także zasady oznakowania. To swego rodzaju „przepustka” – dopiero po jej spełnieniu rękawica może być dodatkowo badana pod kątem konkretnych zagrożeń wg norm opisanych niżej.
EN 388 – ochrona mechaniczna
Najczęściej spotykana norma przy rękawicach roboczych. Określa odporność na zagrożenia mechaniczne:
- A – odporność na ścieranie (skala 0–4)
- B – odporność na przecięcie ostrzem, metoda Coup (skala 0–5)
- C – odporność na rozdzieranie (skala 0–4)
- D – odporność na przekłucie (skala 0–4)
- E (opcjonalnie) – odporność na przecięcie metodą TDM/ISO 13997 (skala A–F)
Norma EN 388:2016 (+A1:2018) zastąpiła starszą wersję z 2003 r. – dodała dokładniejszą metodę badania odporności na przecięcie oraz opcjonalny test uderzenia dla rękawic z ochroną kostek dłoni. Polski odpowiednik krajowy tej normy to PN-EN 388+A1:2019-01.
EN 407 – ochrona termiczna
Dotyczy rękawic używanych w kontakcie z ciepłem lub ogniem – np. przy pracach spawalniczych, w odlewniach, przy obsłudze pieców. Sześć wskaźników opisuje kolejno: palność, kontakt z gorącą powierzchnią, ciepło konwekcyjne, ciepło promieniowania, małe rozpryski stopionego metalu i duże ilości stopionego metalu. Polski odpowiednik: PN-EN 407:2020-10.
EN 511 – ochrona przed zimnem
Rękawice do pracy w niskich temperaturach (chłodnie, praca na zewnątrz zimą, transport mrożonek). Trzy wskaźniki: odporność na zimno konwekcyjne, zimno kontaktowe oraz przepuszczalność wody. Polski odpowiednik: PN-EN 511:2009.
EN ISO 374 (dawniej EN 374) – ochrona chemiczna i mikrobiologiczna
Norma dla rękawic chroniących przed substancjami chemicznymi i/lub mikroorganizmami. Kluczowy parametr to czas przebicia (breakthrough time) dla konkretnych substancji chemicznych – im dłuższy, tym lepsza ochrona.
Aktualna wersja normy to EN ISO 374-1:2016 (+A1:2018), która zastąpiła starą EN 374:2003 i rozszerzyła listę substancji testowych z 12 do 18. Na tej podstawie rękawica otrzymuje jedną z trzech klasyfikacji:
- Typ A – ochrona przed min. 6 substancjami testowymi na poziomie ≥2 (czas przebicia min. 30 minut) – najszerszy zakres ochrony
- Typ B – ochrona przed min. 3 substancjami na poziomie ≥2
- Typ C – ochrona przed min. 1 substancją na poziomie ≥1 (czas przebicia min. 10 minut)
Rewizja z 2016 r. wprowadziła też osobny test degradacji materiału – sprawdza, czy kontakt z daną substancją nie powoduje kruchnienia, pęcznienia lub kurczenia się rękawicy, niezależnie od samego czasu przebicia. Pełne rozbicie tej normy — klasyfikację Typ A/B/C, skalę czasu przebicia i tabelę wszystkich 18 chemikaliów testowych z ich oznaczeniami literowymi — znajdziesz w osobnym artykule o rękawicach chemoodpornych i normie EN ISO 374.
Inne normy specjalistyczne
- EN 12477 – rękawice dla spawaczy (PN-EN 12477:2005)
- EN 60903 – rękawice izolacyjne do prac pod napięciem
- EN 16350 – właściwości antystatyczne (ESD)
